W sporze o spadek liczy się to, co da się udowodnić.

Gdy współspadkobierca ukrywa coś, co należało do spadku, najtrudniej zwykle nie jest zrozumieć, co się stało, tylko to wykazać. Rzadko udaje się to jednym dokumentem, prawie zawsze szeregiem poszlak, które wskazują w tym samym kierunku.

Art. 684 Kodeksu postępowania cywilnego stanowi: „Skład i wartość spadku ulegającego podziałowi ustala sąd.” To, co ktoś zataja, trzeba najpierw sądowi pokazać.

Zapieczętowany pakiet układa to, co Państwo już mają, właśnie w taki szereg poszlak. Wiadomości są ułożone w kolejności wysłania, a każdy udostępniony plik zostaje tam, gdzie pojawił się w rozmowie. Transkrypcja liczy załączniki, do których odwołują się wiadomości, i porównuje je z plikami, które faktycznie znajdują się w eksporcie. Usunięte wiadomości są odnotowane i przypisane nadawcy, a znacznik czasu obejmuje całość. Pojedynczy zrzut ekranu nie daje żadnej z tych poszlak. Ponumerowana transkrypcja daje ich kilka, w jednym dokumencie, na który pełnomocnik może powoływać się linijka po linijce.

O tym, kiedy i w jakiej formie te materiały trafią do postępowania, decydują Państwo razem z pełnomocnikiem, który wie, kiedy dany dokument ma największą wagę.

Wiele sporów o spadek dotyczy obietnicy, która nigdy nie trafiła do testamentu. Mama mówiła, że mogą Państwo zostać w domu, i ufając jej słowom, wrócili Państwo do niego, żeby się nią opiekować. U notariusza nie ma nic, ale w grupie coś jest: sama obietnica, reakcja brata, który nie zaprotestował, i lata, w których nikt do tego nie wracał.

Nie ma tu aktu notarialnego, jest za to ciąg wiadomości z datami, z reakcjami wszystkich, którzy przy tym byli, i z milczeniem, które nastąpiło potem. Taki ciąg ma inną wagę, gdy trafia do sądu kompletny i opatrzony datą, niż gdy składa się z czterech zrzutów ekranu, przy których druga strona pyta, gdzie jest reszta.

Dowody ocenia sąd. My dbamy o to, żeby dyskusja nie dotyczyła formy, w jakiej Państwo je przedstawiają, tylko tego, co jest w nich napisane.

W rozmowie odwoływano się do 165 udostępnionych plików, a pakiet zawierał ich 158. Tę różnicę wykazujemy w transkrypcji, razem z numerami wiadomości, w których mowa o brakujących plikach, bo nie do nas należy rozstrzyganie, co ona oznacza. Usuniętych wiadomości było 17: 13 po stronie przeciwnej i 4 z konta, z którego zrobiono eksport. To ostatnie też jest w transkrypcji i właśnie to uwiarygadnia resztę.

Eksport nie był prosty. Telefon, z którego go zrobiono, był ustawiony na inny język niż ten, w którym rodzina ze sobą rozmawiała. Linijki, które aplikacja dodaje sama, były więc w tym języku, a daty były zapisane w formacie przyjętym w tamtym regionie. Na podstawie samych danych ustaliliśmy, jaki zapis zastosowano, zamiast przyjmować go z góry, i odnotowaliśmy dwa przypadki, w których wiadomość ma godzinę wcześniejszą niż wiadomość poprzednia.

Zanim wysłaliśmy pakiet, dwa razy sprawdziliśmy go wewnętrznie, w tym raz z perspektywy pełnomocnika drugiej strony, żeby zobaczyć, gdzie by go zaatakował.