In een erfenisconflict draait alles om wat u kunt bewijzen.

Wanneer een mede-erfgenaam iets uit de nalatenschap achterhoudt, is het lastigste zelden begrijpen wat er is gebeurd. Het moeilijke deel is het aantonen. Dat lukt zelden met één stuk en bijna altijd met een reeks aanwijzingen die dezelfde kant op wijzen, en de bewijslast ligt bij u: wie stelt, bewijst.

Artikel 3:194 van het Burgerlijk Wetboek bepaalt in lid 2: „Een deelgenoot die opzettelijk tot de gemeenschap behorende goederen verzwijgt, zoek maakt of verborgen houdt, verbeurt zijn aandeel in die goederen aan de andere deelgenoten.”

Een verzegeld dossier maakt van wat u al hebt precies zo’n reeks aanwijzingen. De berichten staan in de volgorde van verzending en elk gedeeld bestand blijft op de plek in het gesprek waar het aankwam. Het transcript telt de bijlagen waarnaar wordt verwezen en vergelijkt ze met de bestanden die er werkelijk zijn. Verwijderde berichten worden gemeld en toegeschreven, en een tijdstempel omvat het geheel. Een losse screenshot levert geen van die aanwijzingen. Een genummerd transcript levert er meerdere, in één stuk waar uw advocaat regel voor regel naar kan verwijzen.

Wanneer die stukken in de procedure worden ingebracht, en in welke vorm, wordt hier niet beslist. Dat beslist u met uw advocaat, die weet op welk moment welk stuk het zwaarst weegt.

Veel conflicten over een nalatenschap draaien om een belofte die nooit in het testament is beland. Uw moeder heeft gezegd dat u in het huis mocht blijven, en u bent er, in dat vertrouwen, weer gaan wonen om voor haar te zorgen. Er staat niets bij de notaris, maar er staat wel iets in de groep: de belofte zelf, de reactie van uw broer die er niets tegenin bracht, de jaren waarin niemand er nog op terugkwam.

Dat is geen akte en het wordt er ook geen. Wat het wel is, is een reeks berichten met data, met de reacties van iedereen die erbij was, en met het stilzwijgen daarna. Die reeks weegt anders wanneer zij compleet en gedateerd op tafel komt dan wanneer zij bestaat uit vier screenshots waarbij de tegenpartij vraagt waar de rest is. Hoe een afspraak in een chat als bewijs werkt, leest u op onze pagina over een WhatsApp-afspraak als bewijs.

De rechter weegt het bewijs. Wat wij doen is voorkomen dat de discussie gaat over de vorm waarin u het aanlevert, in plaats van over wat er staat.

In het gesprek werd naar 165 gedeelde bestanden verwezen; het dossier bevatte er 158. Dat verschil staat in het transcript, met de nummers van de berichten waarin naar de ontbrekende bestanden werd verwezen, want het is niet onze taak om te bepalen wat het betekent. Er waren 17 verwijderde berichten: 13 door de tegenpartij en 4 vanaf het account waarmee de export is gemaakt. Ook dat laatste staat erin, en juist dat maakt de rest bruikbaar.

De export was niet zonder haken en ogen. De telefoon waarmee de export is gemaakt, stond ingesteld op een andere taal dan die de familie onderling sprak. Daardoor stonden de regels die de app zelf toevoegt in die taal, en volgden de datums de schrijfwijze van die regio. Wij hebben uit de gegevens zelf vastgesteld welke schrijfwijze werd gebruikt in plaats van dat aan te nemen, en wij hebben de twee gevallen gemeld waarin een bericht een tijdstip heeft dat eerder ligt dan dat van het voorgaande bericht.

Voordat het dossier de deur uitging, is het twee keer intern nagelopen, één keer vanuit het gezichtspunt van de advocaat van de tegenpartij, om te zien waar hij het zou aanvallen.